Vandaag, 18 jaar geleden, 13 november 2007 overleed jij. Ik dacht dat de bevalling was begonnen en de verloskundige kwam. Ze luisterde, luisterde … en hoorde jouw hartje niet.

Vanaf dat moment wist ik; je bent weg. Onwerkelijk Bram, mijn tweede kindje en mijn eerste zoon. De volgende dag werd je geboren en ik was vervuld van liefde, trots en diep verdriet.

Zo’n klein mooi kindje, helemaal af. Mooie donkere haartjes, aan ieder handje 5 perfecte vingertjes. Aan ieder voetje 5 prachtige teentjes. Een schattig neusje. En je was stil. Zo stil.

Nu, 18 jaar later ben ik al dagen van slag. Tranen komen en gaan. Om dat kleine kindje wat ik niet kon voeden, knuffelen en niet mee kon spelen. Die ik de wereld niet kon laten zien. Omdat ik jou niet groot heb zien worden. Dit is de pijn van een moederhart.

Tegelijk weet ik mij zo verbonden met jou en jouw wezen. Ik kan je regelmatig voelen en ervaren. Ik weet dat jij om ons heen bent. Je ziet ons:  je grote zus Sarah en je  ‘kleine’ broertje Ruben. Ik stel mij voor hoe jij als 18-jarige hier zou zijn. Misschien een beetje geïdealiseerd, maar dat mag van mijzelf.

Ik heb mogen leren om jou steeds meer en meer los te laten. Als moeder heb ik nog vaak het idee gehad dat ik voor je wilde zorgen. Vanuit hier, het aardse. Maar het enige wat ik te doen heb is vertrouwen op jou, de wereld waar jij bent en de liefde die er altijd zal zijn.

Jij hebt jouw eigen leven aan de andere kant van de sluiers. Maar lief kind, wat kijk ik er  naar uit om je in mijn armen te sluiten als mijn leven er hier op zit.

En dit is rouwen. Ook na 18 jaar. Zoveel vaders en moeders die deze pijn kennen. Ik stuur jullie zachtheid voor de harde momenten. En troost wanneer het verdriet bijna niet te verdragen is. Handen die jou opvangen wanneer de grond onder je voeten wegzakt. En een open hart; om de liefde te kunnen voelen die er voor jou is. Ook vanaf de andere kant van de sluier.

Tot ziens lieve Bram.